بشقاب میناکاری 16 برجسته اثر استاد شیرازی سفارشی شفقی

بشقاب میناکاری ۱۶ برجسته اثر استاد شیرازی، یک بشقاب معمولی نیست که روی دیوار بیاویزند و فراموشش کنند. شانزده سانتی‌متر قطر دارد؛ یعنی از کف دست باز هم کوچک‌تر است. اما همین کوچکی، بوم بزرگی شده برای یک تکنیکِ دشوار: برجسته‌کاری. در میناکاری معمولی، همه چیز تخت است، صاف و بی‌سایه. اما این بشقاب، سایه دارد. گُل‌های شاه عباسی‌اش از سطح بلند شده‌اند، برگ‌های اسلیمی‌اش در نور، سایه می‌اندازند و لبه‌های برجسته، انگار دارند از قاب بیرون می‌زنند. استاد شیرازی برای رسیدن به این برجستگی، رنگ را لایه‌لایه روی مس نشانده: یک لایه، پخت در کوره، یک لایه دیگر، پخت دوباره. بعضی از نقاط آنقدر رنگ خورده که ارتفاعشان به نیم‌میلی‌متر هم رسیده. در ابعاد ۱۶، کوچک‌ترین ناهماهنگی در این لایه‌ها مثل کوه خودش را نشان می‌دهد؛ نبودن اشتباه در این بشقاب یعنی استاد شیرازی سال‌هاست که با مینا زندگی می‌کند.

طرح این بشقاب را از دور که نگاه کنی، شبیه به یک ترنجِ متمرکز می‌بینی. از نزدیک که می‌روی، توی گل‌ها گم می‌شوی. استاد شیرازی در این اثر، خبری از شلوغی و ازدحام نقش نیست. در مرکز، یک گل مادر برجسته، دور تا دورش، چهار گل کوچک‌تر، و در حاشیه، نوار باریکی از اسلیمی‌های کشیده. فاصله‌ها را خالی گذاشته تا برجستگی‌ها نفس بکشند. رنگ‌ها را هم جوری انتخاب کرده که سایه‌روشن‌ها حتما دیده شوند: لاجوردی در پایین‌ترین نقطه، فیروزه‌ای روی لبه‌های برجسته، زرشکی در هسته‌ی گل‌ها، و طلا در جاهایی که باید نور را بپراکند. لبه‌ی بشقاب را یکدست طلایی کرده؛ نه برای تزئین که برای این که چشم، قبل از ورود به درون، یک نفس عمیق بکشد. عبارت «سفارشی شفقی» یعنی شفقی تا آخرین نقطه‌ی این برجستگی‌ها را لمس کرده است. مجموعه شفقی این بشقاب را به کسی پیشنهاد می‌کند که از تخت بودن خسته شده؛ به کسی که می‌داند زیبایی واقعی، سایه دارد و می‌شود آن را حس کرد. بشقاب میناکاری ۱۶ برجسته، برای آن ساخته شده که نه فقط ببینی، که با انگشت هم تماشایش کنی.